Als je het zadel vastplakt met een groot uitgevallen pleister (paard eerst ter plekke scheren?) dan kun je de spanbanden en bijbehorende onderdelen en voorzieningen grotendeels weglaten. 
De uitzetting van de ribbenkast, als gevolg het inademen, wordt met een 'plakzadel' niet beperkt waardoor het paard makkelijker kan ademen.
De krachten die normaal via de spanband op de huid worden overgebracht worden nu door de pleister opgevangen en over een groter huidoppervlak verdeeld.
Hoewel de pads onder het zadel zelfklevend kunnen worden uitgevoerd denk ik dat het beter is om een aparte, grotere pleister aan te brengen waar de pads met klittenband op kunnen worden bevestigd ((her)positioneerbaarheid zadel).
Moderne lijmtechnieken (Compeed pleisters) kunnen ervoor zorgen dat het paard geen last heeft van de pleister(s). De pleisters kunnen dan eventueel semi-permanent blijven zitten.